Bij de Tor des Géants 2025 jaag je niet op een chrono: je begint aan een menselijke odyssee waar 350 km en 25.000 m D+ veranderen in herinneringen en in een taaie huid. Tussen de ijzige nachten op meer dan 3.000 m, de vermoeidheid die knaagt en de glimlachen van de vrijwilligers, wordt Courmayeur een thuis, de familie van de Tor. Hier ontdoet de berg je van het overbodige, helpt je weer op de been en leert je licht, nederig en vrij vooruit te gaan. Meer dan een competitie, een innerlijke reis die begint bij de eerste stap.
Van Courmayeur naar de passen op meer dan 3000 meter, de Tor des Géants 2025 onthult zich als een innerlijke oversteek evenals een sportieve uitdaging. Ontdek aan de hand van het avontuur van Alberto Tristante, adviseur bij Au Vieux Campeur Paris en gepassioneerd door trailrunning gedurende meer dan 13 jaar, hoe 350 km en 25.000 m D+ een menselijke reis worden, een ballet van twijfels, van openhartig minimalisme, van ijzige nachten, van verlichte ontmoetingen en pure vastberadenheid. Een familieverhaal — de familie van de Tor — waar we lachen om onze mini-heuvels van het Bois de Vincennes, waar we onze tanden op elkaar blijven zetten ondanks een tendinitis, en waar we de finishlijn oversteken in de wetenschap dat we zijn gegroeid.
De Tor des Géants een wedstrijd noemen is bijna een verkorting. Hier verweven inspanning en emotie, prestatie en nederigheid. Het decor? De Valle d’Aosta, zijn balkonpaden, zijn stekelige nachten, zijn ontwaken met de geur van soep en koffie, en dat gevoel welkom te zijn als thuis. In Courmayeur geen glitters, geen gigantisch ego: een hele stad die elke atleet toefluistert “kom op”. Ver weg van de drukte van de grote alpine evenementen in Chamonix, vinden we hier nabijheid, een blik die begrijpt, vrijwilligerswerk dat herstelt.
De Tor is de plek waar je zowel klein bent tegenover de berg als immens levend tussen de anderen. Het is een lint van 350 km dat vreemden, talen, seizoenen, woede en schaterlach met elkaar verbindt. En vooral, het is de plek waar je ontdekt wat “doorgaan” betekent.
Een sfeer die je adopteert in Courmayeur
Zodra je je nummerbord hebt opgehaald, maakt de adrenaline plaats voor een gevoel van herkenning: “je hoort bij ons”. De verzorgingsposten doen denken aan familiekamers, de logistiek is millimeterwerk, de organisatie vergeet je zo soepel als het gaat. We vertrekken, de hoofdlamp op het hoofd, met een extra glimlach en een kilo minder ziel. We behoren nu toe aan de familie van de Tor.
Dertien jaar voor een vertrek: trainen ver van de toppen
Als je in de regio Parijs woont, vereist het voorbereiden op 350 km en 25.000 m positieve hoogteverschil groot kunst… en een vleugje zelfspot. De “bergen” worden de 25 m van het Bois de Vincennes, keer op keer, als een optimistische hamster. Op goede dagen gaan we naar Fontainebleau om 40 m D+ bij elkaar te sprokkelen als een motivatiebonus. Dag na dag, repetitie na repetitie, past het lichaam zich aan, versterkt de geest. Geen excuses. Willen we? Dan kunnen we.
Tijdens de sessies vestigt zich een zekerheid voor Alberto: “Ik ga de bergen oversteken”. Niet voor de prestatie, maar voor die pure vrijheid die alleen trailrunning kan bieden.
De filosofie van het minimum om ver te gaan
De langeafstandstrail is de kunst om snel te gaan met weinig: het minimum dragen, net genoeg eten, een marge van helderheid behouden om het terrein te lezen. Een esthetiek van ontbloten die aansluit bij een manier van leven: puur, functioneel, effectief. De rugzak is licht, de geest ook. Het onnodige wordt overbelasting; het essentiële, een superkracht.
Twijfels, opgaves en terugkomen: de andere kant van de ultra
Dertien jaar, dat is lang. Lang als een verzameling van mislukte vertrekken, verzorgingsposten die in vallen veranderen en bittere ochtenden. In de ultra is er de aankomst… en alles wat daarop volgt. Bij Alberto noemen we de breuk vaak darmproblemen. We kennen de rest: de energie daalt, de geest volgt en we proberen tijd te kopen terwijl de helling glibberig is geworden. We herhalen “het gaat voorbij” maar het is al te laat.
Hoe vaak heeft hij wanhopig uitgeroepen: “Dit is de laatste keer dat ik stop, ik stop definitief met ultra”? En toch, de volgende dag begint een kleine stem weer een pad te tekenen.
Wanneer de maag nee zegt
Een maagvirus kan een ultra-trail gemakkelijker ruïneren dan een storm. De calorieën komen niet meer binnen, elke stap kost veel, de horizon krimpt. Dan leert men de kunst van het onderhandelen met zichzelf: vertragen, schuilen, weer aan de slag gaan als het lichaam dat toelaat. Tijd verliezen om de draad niet kwijt te raken. Daar ontstaat de vastberadenheid die het verschil zal maken bij de Tor.
350 km, 25.000 m D+, 105 uur: de odyssee van Alberto
Op papier is het een cijfer. Op het terrein is het een heel leven samengeperst in 105 uur, waarvan slechts 8 uur slaap. De passen boven de 3000 m slaan de nacht in het gezicht, de afdalingen kraken in de quads, de ademhaling stabiliseert, de wereld vermindert zich tot de straal van de hoofdlamp. Dan komt het moment waarop de knie echt protesteert: patella tendinitis veroorzaakt in de laatste afdalingen, het tempo verandert in een stap. De atleten passeren, een veertigtal gaat voorbij. De chrono wordt verder weg; de trots komt dichterbij.
Want een hele dag volhouden met 40 km en 3000 m negatieve hoogteverschil op een brandende knie, is meer dan een prestatie: het is het bewijs dat je kunt doorgaan wanneer de logica vraagt om op te geven. De finishlijn van de Tor des Géants 2025 wordt dan een drempel. We oversteken deze een beetje gehavend, maar breder van binnen.
Wandelen met een brandende knie, toch vooruitgaan
Er zijn dagen waarop “rennen” betekent “snel wandelt”. En dat is prima. Het doel wordt opnieuw uitgevonden, het tempo verandert, maar het avontuur blijft intact. We ruilen een ranking voor een verhaal dat blijft hangen. We verliezen plaatsen, maar winnen werelden.
De onopgemerkte helden en de waardevolle ondersteuning
In de berghutten, bij de verzorgingsposten, midden in de nacht: vrijwilligers zijn de vuurtoren. Wanneer we uitgeput, bibberend en soms chagrijnig aankomen, zetten ze een soep voor ons neer, een glimlach, een grap, een pleister. Ze vragen niets, ze geven alles. Het zijn vaak zij die de stukken weer op hun plek leggen.
En dan is er de steun die het onmogelijke mogelijk maakt. Zonder Au Vieux Campeur zou dit avontuur een voorwaardelijke geweest zijn. Dank voor de kans, de sponsoring, en voor dat vertrouwen dat onbetaalbaar is wanneer de benen het moeilijk hebben.
Zonder hen zou het avontuur een droom blijven
Een startnummer is een foto op de startlijn. Een ondersteuningsnetwerk is de hele film. Familie, vrienden, partners, vrijwilligers: de overwinning is collectief, zelfs wanneer de medaille individueel is.
Zin in andere horizonnen na de Tor?
Als de dijen hebben vergeven, zal de roep van elders terugkomen. Waarom niet rondkuieren tussen terroirs en landschappen en je kennis van Beaujolais en Lyon uitbreiden voordat je opnieuw de heuvel op gaat?
Behoefte aan een XXL ontsnapping tussen woestijn en tropen? Op naar een verhaal van de reis van Gobi naar Ghana, waar het avontuur van breedte verandert maar niet van intensiteit.
Voor de liefhebbers van blauw kou en zingende crampons, laat je verleiden door een trekking op de gletsjers van Patagonië, het rijk van de wind en de ijsreuzen.
Als je kompas trilt voor het wilde leven, volg dan de migratie van de gnoes in Tanzania: weer een ander ballet van uithoudingsvermogen, savanne stijl.
En voor de zielen van nachtelijke ontdekkingsreizigers, waarom niet dromen van een “lunatique” bestemming per roadtrip waar de weg een landingsbaan wordt voor wakker dromen?
“Dertien jaar trainen, twijfelen en opgeven om uiteindelijk het avontuur van een leven te leven. De Tor des Géants 2025 heeft me eraan herinnerd dat het geen wedstrijd is: het is een reis.” — Alberto Tristante, adviseur Au Vieux Campeur Paris
