|
KORT SAMENGEVAT |
|
Tussen de belofte van romaneske dwaling en contemplatieve delicaatheid, « Een Groot Gedurfd Mooi Reis » (A Big Bold Beautiful Journey) orkestreert de ontmoeting van Margot Robbie en Colin Farrell onder de ultra-samengestelde blik van Kogonada. De film, een Amerikaanse drama uit 2025 (1u49), kruist een idee met een hoge conceptuele lading — een « avontuur » geïnitieerd door een vreemde autoverhuurbureau met een huwelijksdoel — met een verkenning van de herinneringen van twee vreemden, Sarah en David. Ondanks de gefilterde muziek van Joe Hisaishi en enkele elegante taferelen, blijft de verwachte chemie discreet, en de regie, verfijnd maar gereserveerd, lijkt de flamboyantie te beperken die door de titel wordt aangekondigd.
De premisse opent met een samenloop van omstandigheden: Sarah en David, twee singles, kruisen elkaar tijdens een bruiloft en, door een soort georkestreerd spel, vertrekken ze samen voor een ervaring die bedoeld is om de liefdevolle impuls te vieren. De originaliteit ligt in de bemiddeling van een bedrijf dat via een « geleide » auto en een speelse protocol het duo in het hart van fragmenten van hun verleden duwt. Dit apparaat, vruchtbaar, belooft een emotionele reis die zowel grappig als gevoelig is, waar de weg een theater van herinnering wordt.
In werkelijkheid blijkt de route meer gereguleerd dan verwacht. De vertelling kiest de rechte lijn waar we hoopten op secundaire wegen, onvoorziene haltes, poëtische ongelukjes. Deze striktheid, aangenomen door de nauwkeurigheid van Kogonada, creëert onmiskenbare plastische elegantie, maar het beperkt ook de speelruimte van Margot Robbie en Colin Farrell, waarvan de trajecten meer parallel blijven dan werkelijk convergerend.
Het hart van de film klopt in de terugblikken, deze vignetten waarin Sarah en David de glans van een kindertijd, de steek van een eerste mislukking, de schaduw van een rouw herbeleven. Kogonada kadreert hen met een bijna museale delicaatheid: pure lijnen, gefilterd tegenlicht, bewoonde stiltes. Toch botst deze constante schoonheid, zo kenmerkend voor de maker van Columbus en After Yang, hier met de behoefte aan romaneske impulsen. Het intieme blijft op afstand, als bekeken door een raam.
De muziek van Joe Hisaishi voegt een tedere ademhaling toe, heldere lagen die herinneringen strelen zonder ze te benadrukken. Het geeft de sequenties een bries van melancholie, soms ontroerend, soms te gepolijst. Wanneer het schrijven contemplatieve passages uitstrekt, zoekt de partituur naar de gevoelige golf, maar eindigt het met het benadrukken van een langzame rhythm.
In het duo speelt Margot Robbie een levendige, ironische Sarah, wiens glimlach subtiele barsten verbergt. Colin Farrell, als David, cultiveert een voorzichtige tederheid, doordrongen van innerlijkheid. De twee acteurs schetsen wezens die poreus zijn voor de wereld, maar hun chemie lijkt half aangestoken, weerkaatst door het concept van de film dat hen naast elkaar plaatst zonder voldoende wrijving. We wachten op de klik, de scheur waardoor de emoties beantwoorden: ze komen boven, maar zelden overstroomt het.
De regie belicht blikken, microgebaren, de terughoudendheid. Deze keuze, in lijn met de cinema van Kogonada, betaalt hier echter een prijs met een timide dramatische modulatie: de relatie vordert door aanrakingen, zonder werkelijk punt van geen terugkeer, terwijl het idee van de « grote reis » misschien een meer eerlijke controleverlies zou vereisen.
De film flirt op sommige momenten met een advertentie die te zichtbaar is, een productplaatsing die afsteekt in een anderszins pure omgeving. Deze dissonantie herinnert eraan dat niet alle samenwerkingen zich aligneren met het verhaal. Ter tegenstelling, sommige initiatieven die sociaal of ecologisch verantwoord zijn, zoals de samenwerking tussen Klean Kanteen en Protect Our Winters Frankrijk, tonen aan hoe een alliantie een gezamenlijke betekenis en verbeelding kan dragen: hier te lezen Geef uw mening – Klean Kanteen x Protect Our Winters Frankrijk.
In dezelfde geest vinden samenwerkingen die op lange termijn zijn bedacht, zoals hybride projecten gericht op vakmanschap en cultuur, een meer organische toon met hun narratieve voorstel, zoals te zien is in sommige creatieve samenwerkingen die de betekenis boven de louter visuele impact stellen.
Het motief van de reis doordringt de regie: rechtgetrokken wegen, luchten in blauwe uurtjes, tankstations als haltes van herinnering. Naarmate de route zijn stappen ontvouwt, eist de film een verplaatsing die minder geografisch dan gevoelig is. Vanuit dit perspectief lijkt het verhaal op een poging tot « binnenlands toerisme » — het verkennen van wat men dacht te weten van zichzelf, maar met een nieuwe blik.
In tegenstelling herinneren de beelden van de echte verplaatsing aan andere meer concrete trajecten: of het nu gaat om de dynamiek van overzeese gebieden die naar voren komt tijdens professionele ontmoetingen zoals Top Resa – Toerisme Overzeese Gebieden, of deze circulaties van verhalen en publiek die tijdens de Wereldtoerismedag worden gevierd. De film vangt iets van deze spanning tussen de gedroomde verplaatsing en de concrete ervaring, zonder het altijd in vuur en vlam te zetten.
Waar men het onverwachte verwachtte, hanteert het verhaal vaak de logica van het fotoalbum. De episodes volgen elkaar op volgens een monochrome zachtheid, en worden dan verlengd met het risico van het uitrekken. De herenigingen met de kindertijd, de terughoudendheid van een eerste gehechtheid, de wond van een opoffering: dat zijn thema’s die de film met tact schetst, maar die zouden profiteren van confrontatie, verrassing, de levendigheid van een emotionele « tegenhoek ».
Blijft de precisie van het kader, de wetenschap van de details, de kunst om een gezicht in het licht te laten neerdalen — al deze tools worden door Kogonada opmerkelijk beheerd. Men voelt de wil om de kwetsbaarheid van de twee personages te bewaren, zonder hen te forceren. Deze bewonderenswaardige zorg om delicaatheid filtert echter uiteindelijk de vonken die men hoopte uit de ontmoeting Robbie–Farrell.
De film speelt zich af in de Verenigde Staten, duurt 1u49, en wordt gepresenteerd als een hedendaags drama, gesteund door een casting waar, naast Margot Robbie (Sarah) en Colin Farrell (David), een verkoopster gespeeld door Phoebe Waller-Bridge en de vader van David gespeeld door Hamish Linklater opduiken. Elke bijrol geeft het verhaal kleine ruwe kantjes, vaak ironisch, die de algemene lijn opvrolijken zonder af te leiden.
Achter de schermen doorkruist het idee van « samenwerking » de film, of het nu gaat om romantische, artistieke of industriële samenwerkingen. De verbindingen tussen regio’s, publiek en vakmanschap zijn beelden die de cinema graag oproept, net als transnationale projecten zoals de collaboratie Béarn–Aragon, die laat zien hoe dialoog en beweging een gezamenlijke kaart vormgeven.
« Gedurfd en mooi »: de titel belooft de ontsteking van een odyssee. De regie kiest echter voor terughoudendheid, het discrete, de variatie in clair-obscur. De paradox is op papier stimulerend, minder overtuigend op het scherm wanneer de dramaturgie te regelmatig wordt. Men onthoudt de schoonheid van de shots, de muzikale streling van Joe Hisaishi, de bescheiden precisie van Margot Robbie en Colin Farrell — al deze kwaliteiten lijken echter onder een deksel te evolueren, waardoor de « durf » een ornamentale rol krijgt.
Deze « reis » lijkt dan op een overtocht met gereguleerde snelheid, waar enkele vlammen de film onthullen die het had kunnen zijn als de route was afgebogen. Zoals trajecten van bestemmingen die zich uitvinden door de interactie met passagiers en gebieden, die worden genoemd in reisforums of dagen gewijd aan mobiliteit, nadert het werk de drempel van het onbekende zonder zich er altijd aan over te geven — een noot die weerklinkt met de ambities en de beperkingen van een titel die zo belovend is als zijn verloop gematigd blijft.
