|
IN HET KORT
|
Margot Robbie en Colin Farrell bevinden zich in het hart van een odyssee die verwondering belooft maar vastloopt in de tijd en de emotionele modder. In A Big Bold Beautiful Journey, geregisseerd door Kogonada, laat een meeslepende proloog — met een technologische melancholie die doet denken aan Spike Jonze en Her — plaats voor een reis door sleutelherinneringen. De film beweegt zich tussen Hollywood-romance en existentiële fabel, met accenten van geheugenstheater in de stijl van Alain Resnais. Hoewel het idee van een “grote reis” aantrekkelijk is, toont de uitvoering, die soms zwaar en gecalculeerd aanvoelt, de limieten van een fantasie die moeite heeft om adem te halen, ondanks de schittering van het sterrenduet.
Een Adembenemend Avontuur: Margot Robbie en Colin Farrell Beginnen aan een Lange en Modderige Reis
De film opent met een man die door een hoosbui is doorweekt, met een gesloten gezicht en een blik die in de nacht is getrokken. Colin Farrell vraagt de diensten van een autoverhuurbedrijf met een raadselachtig functioneren om een huwelijk te bereiken, alsof hij een kaartje neemt niet alleen voor de reis, maar voor een interne doorsteek. Aan de andere kant is Margot Robbie, bijtend en elektrisch, de perfecte tegenhanger. Uit deze toevallige en regenachtige ontmoeting haalt Kogonada de belofte: het verkennen van het hart en zijn fricties door middel van een gelaagd narratief.
Een intrigerend vertrek onder de regen
De eerste minuten ontvouwen zich in een intieme, digitale toon, waarbij de isolatie wordt gemeten aan de afstand tussen twee stemmen en een interface. De formele zuiverheid, de gedempte acoustiek, de stiltes vol verwachting: het geheel doet denken aan de melancholische zoetheid van Her, zonder de contouren ervan te reproduceren. De auto wordt een sluis, een tussenruimte waar je luistert, waar je kunt raden. Bij Farrell ontdekken we een belemmerde drang, bij Robbie een ironie als wapen, en bij Kogonada de wens om ademhalingen te choreograferen met lichten en druppels.
Een herinneringenmachine die ontspoort
Al snel verlaat de weg het asfalt en duikt deze in een meer ondergrondse materie: de tijd. De voorgestelde “reis” van de film bestaat uit het laten verlopen van de momenten die deze twee wezens hebben gevormd — intieme vertakkingen, zijpaden, moederlijke scènes. Deze herinneringsreis is bedoeld als omvangrijk, bijna kosmisch, en vindt een verwantschap in de gelaagde verhalen die een portret achterwaarts samenstellen, zoals het recente Life of Chuck dat er echo’s van geeft in vlagen. Het idee is aantrekkelijk, maar de narratieve mechanica is soms te zichtbaar: je voelt de hand, je merkt de stiknaden op, je raadt de volgende tussenstop voordat je deze bereikt.
Tussen romance en filosofische reflectie
De film balanceert op een draad: die van een Hollywood-romance die wordt aangetrokken door de wens van een existentiële fabel. De personages worden figuren die de identiteit, het geheugen, het toeval, de herhaling ondervragen; en, op de achtergrond, de vraag of we een rol spelen of ons verhalen vertellen om te overleven. Hier zijn herinneringen aan Alain Resnais, met zijn smaak voor mentale scenografie, theater in de film, en gelaagde identiteiten. Maar waar Resnais het onverwachte liet circuleren, verstrakt de opzet van Kogonada soms op het idee, met het risico het duizelingwekkende te temperen.
De last van glamour
De ontmoeting van twee iconen legt een dubbele beperking op. De aura van Margot Robbie en Colin Farrell magnetiseert elk shot maar staat ook tussen de kijker en de wonden van de personages in. Hoe kunnen we hun kwetsbaarheden delen wanneer het beeld, soeverein, alles absorbeert? De film speelt met deze ambiguïteit: het zoekt naar de kwetsbaarheid achter de glans, maar de glans van het duo creëert een vitrinekruid. We bewonderen, we contempleren, we bestuderen; de empathie, die aarzelt.
Fantaisie versus ernst: een fragiele balans
Het mechanisme streeft naar een uitgebreide fantasie — een “grote, gedurfde, mooie reis” — maar de zwaarheid van het schrijven wint soms het van de ademhaling. De metaforen worden met nadruk neergelegd; de visuele omleidingen, die op plastisch niveau perfect zijn, worstelen om zich open te stellen voor het onverwachte. Deze geplakte fantasie eindigt uiteindelijk met het verdoezelen van het kloppende hart van de lichamen en blikken. Het resultaat, aantrekkelijk voor het oog, blijkt minder levendig in het hart.
De handeling van Kogonada, tussen precisie en stijfheid
Kogonada heeft zelden met zoveel zorg de geometrie van plaatsen gefilmd: gangen die doorlopen, kamers als dozen, nachtroutes verlicht door stralen. Zijn voorkeur voor minutieuze compositie creëert een bubbel van pure vorm waarin de personages soms gevangen lijken. De elegantie staat buiten kijf; het gevoel van een harnas doet dat ook. De film gaat voort als een ritueel waarbij elke tussenstop zijn symbool moet leveren, met het risico de reis te vergrendelen in een te getekende kaart.
Alternatieve routes: echte reizen om de fictie te voeden
In het licht van deze soms te geleide cinematografische odyssee dromen we van zeewater, horizon en echte toevalligheden. Het zoeken naar avontuur achter het scherm is het accepteren van een modder die niet uit het script komt, maar uit de elementen. Zich inspireren op concrete ervaringen — en hoe deze te plannen — kan het woord reis weer leven inblazen. Voor een poëtische en pragmatische start herinneren de avontuurtips rond de Halongbaai eraan hoe een oversteek wordt bedacht op golfhoogte en met de wind.
Buiten de circuits nodigt de nieuwsgierigheid uit om zich open te stellen voor minder betreden paden: de verhalen van reizigers die Oezbekistan en Kirgizië verkennen plaatsen het onverwachte weer centraal in het parcours, tussen hoge vlaktes en zijden steden. Omdat een reis ook gedeeld wordt, zelfs met de jongsten, zullen we het waarderen om ideeën te doen voor een avontuur met kinderen zonder de intensiteit van het terrein op te offeren. En als we dromen van een rijke achtergrond, herinnert het aanbod van attracties in Costa Rica eraan dat een regenwoud of een actieve vulkaan een dramaturgie oproept die de fictie soms moeilijk kan evenaren.
Tenslotte is het omarmen van de weg soms het opnieuw uitvinden ervan: de uitdagingen van een avontuur met een elektrische auto illustreren een andere manier om om te gaan met tijd, anticipatie, cartografie en geduld. Al deze parameters, als ze naar de film worden overgebracht, zouden een “lange en modderige reis” kunnen transformeren in een werkelijk levendige ervaring.
Esthetiek van regen en nacht
De regen heeft hier de waarde van textuur. Hij legt een sluier over de gezichten, verzacht de contouren, vertraagt de cadans. De nocturne texturen verdunnen de kleuren, de lichten trekken lijnen, de weg wordt een lint. Deze atmosfeer, bijna tastbaar, dient als een omhulsel voor een aanhoudende melancholie. Wanneer het verhaal zich spant, vouwt het beeld zich terug op het intime; wanneer het zich verspreidt, probeert het de fragmenten weer samen te voegen. Deze dialectiek vorm/inhoud is de meest gevoelige handtekening van de film.
Oscillatie tussen belofte en zwaarte
Er is in A Big Bold Beautiful Journey een oprechte impuls, een ambitie van gevoelens-cinema die probeert te vangen wat ons ontglipt: gemiste gebaren, zijpaden, de tweede kans. Maar het geheel stuit op de zwaarte van zijn eigen constructie. We zouden willen dat de weg meer ontspoort, dat de kuilen verrassingen zijn en geen patronen. De reis heeft, om groot te zijn, marge nodig; om mooi te zijn, een korrel; om gedurfd te zijn, een stap opzij die de regie, te bezorgd over uitlijning, te zelden toestaat.
